ما همه عباس توییم یا زینب

                        درسینه شراره های غم میریزیم

                         خون، پای ورودی حرم میریزیم

                            گر پا بگذارید به صحن زینب

                             والله زمانه را بهم میریزیم

                       ما جلوه ای از یک غضب عباسیم

                        بر حرمت ناموس خدا حساسیم

                                    *********

                        با بغض گلوگیر سخن می گوییم

                        از تلخی تقدیر سخن می گوییم

                         فردا اگر از شما خطایی سر زد

                     با لهجه ی شمشیر سخن می گوییم

                                    *********

خمپاره ، حرم ، عمه سادات ، حرامی

از شام ، خبرهای پر از روضه رسیده

برگرد به همراه ابالفضل که انگار

رنگ از همه ی اهل حرم باز پریده

بعد از تو آب، معني درياشدن نداشت

                                                   ( بعد از تو آب، معني درياشدن نداشت))

  گُم بود در خجالت و پيداشدن نداشت

 

 بي بوي رويت اي مهِ يكتاي هاشمي 

 (( شب مانده بود و جرأتِ فرداشدن نداشت))

      

  هر كس كه آب داد به دستان تشنگان

  بي إذن تو اجازه ي سقّا شدن نداشت 

 در   بينِ  نوكرانِ  به  اربابمان  كسي 

 غير از  شما  لياقت  آقا شدن  نداشت 

 با    بودنَت   ميانِ   سپاهِ   حسينيان 

 اربابِ   ما   تفكّر  تنها شدن  نداشت 

 كرب و بلا ،  اگر كه علمداريَت  نبود 

 در چشم زينب اين همه زيبا شدن نداشت 

 جانبازي و رشادت و عشقت اگر  نبود

 امُّ البنين ،  تصوّر  زهرا شدن  نداشت

 پرونده ي ارادتِ اين  شيعه ي (اسير) 

 بي لطف تو، شرايط امضاشدن نداشت 

شاعر: حميد رمي

ولادت حضرت ابالفضل (ع)و امام حسین(ع)وامام سجاد(ع)مبارک

روزی شعر من امشب دو برابر شده است

چون که سرگرم نگاه دو برادر شده است

چون که بانوی کلابیه پسر آورده

چشم وا کن، پدر خاک قمر آورده

هر که از قافله فطرسیان جا مانده

نظرش خیره به گهواره سقا مانده

زور بازوی تو بی حد و عدد خواهد شد

بعد از این ام بنین، ام اسد خواهد شد

با وجود تو زمین حیدر دیگر دارد

کعبه جا دارد اگر باز ترک بردارد

از در خانه او پا نکشیدم هرگز

چون حسینی تر از عباس ندیدم هرگز

ماه ذی‌الحجه که عباس به حج عازم شد

همه بر کعبه ولی کعبه بر او محرم شد

در طوافش سخن از عقل فراتر می گفت

در حقیقت «لک لبیک برادر» می گفت!

این اباالفضل که از قبله فراتر می رفت

مرتضی بود که بر دوش پیمبر می رفت

علی اکبر به ثنا گویی او می آید:

چقدر منبر کعبه به عمو می آید

خطبه خواند و همه را محو صدای خود کرد

در حقیقت همه را قبله نمای خود کرد

گفت این خانه که حق آمد و ایجادش کرد

مسجدی بود که بابای من آبادش کرد

از در خانه او پای نکشیدم هرگز

چون حسینی تز از عباس ندیدم هرگز

«کاشف الکرب» تویی؛ خنده ارباب تویی

«پدر خاک» علی و «پدر آب» تویی!

روی چشم تو بود جای حسن جای حسین

هست مابین دو ابروی تو بین الحرمین

پیش خورشید و قمر سایه تو سنگین است

و فقط محضر زینب سر تو پایین است

ساقی ما چه شرابی چه سبویی دارد

بنویسید رقیه چه عمویی دارد

صحبت از مردی تو کار بنی هاشم بود

نام تو در دل میدان رجز قاسم بود

زور بازوی علی ریخته در بازویت

ذوالفقاری نبود تیز تر از ابرویت

تیغ چرخانده ای و پیش تو طوفان هیچ است

لشگری پیشت اگر آمده میدان، هیچ است

وسط جنگ زمین را به زمان دوخته ای

فن شمشیر زنی را ز که آموخته ای؟!

ای جوان! پیر رهت کیست از آن شاه بگو؟

«أشهد أن علیاً ولی الله» بگو

او علمدار حسین است ببخشید مرا

مدح او کار حسین است ببخشید مرا

شاعر: مجيد تال

برای روضه ی زهرا س

برای روضه ی زهرا به ما توان بدهید

به چشم گریه کنان اشک بی امان بدهید

برای سینه زدن در عزای مادرمان

در این حسینیه ها بیشتر زمان بدهید

میان روضه که همسایه ایم بین بهشت

کنار خانه ی زهرا به ما مکان بدهید

برای گریه بر آنچه که آمده سرمان

به جای اشک به ما چشم خون فشان بدهید

به آه و زمزمه در روضه ها تسلایی

به قلب غم زده ی صاحب الزمان بدهید

اگر سوال شد آخر چه شد به مادر ما

فقط به دیده ی حسرت سری تکان بدهید

نمی شود که بگوییم بین کوچه چه شد

برای مرثیه خواندن اگر زبان بدهید

به روز حشر زمان حساب ناله زنیم:

فقط به خاطر زهرا به ما امان بدهید

قسم به عصمت آن چادری که خاکی شد

مزار مادرمان را نشانمان بدهید

اگر که روزی ما دیدن مدینه نشد

برات کرب و بلایی به دستمان بدهید

آنکه افتاده به دام تو منم

آنکه افتاده به دام تو منم

آنکه شد عبد و غلام تو منم

آنکه گشته مست جام تو منم

می دهد هر جا سلام تو منم

ای صفای دل سلامت می کنم

حل هر مشکل سلامت می کنم

السلام ای لاله ی ام البنین

السلام ای عبد صالح در زمین

السلام ای ماه ای ماه آفرین

السلام ای صاحب خلد برین

مدح تو بس باشد آقایم همین

زور بازوی امیر المومنین

بی عصا اعجاز موسی می کنی

با نگاهی کار عیسی می کنی

زیر و رو دنیا و عقبا می کنی

کربلای ما تو امضا می کنی

دست ما دامان تو عباس جان

سائل احسان تو عباس جان

تو مسیح عیسی مریم شدی

باعث بخشیدن آدم شدی

جان نثار حضرت خاتم شدی

دستگیر آدم و عالم شدی

کاشف کرب حسین و زینبی

تا ابد همواره روی این لبی

ساقی اهل حرم اعجاز کن

دختران نازدانه ناز کن

خم ز ابروی حسینت باز کن

رفتنت سوی فرات آغاز کن

مشک بر دوشت بنه ای مهربان

قطره آبی رسان بر کودکان

علقمه رفتی کمی آب آوری

ذره ای از دٌر نایاب آوری

مرحمی بر زخم ارباب آوری

بر علی اصغرش تاب آوری

علقمه رفتی دل زینب شکست

داغ روی داغ بر قلبش نشست

ای امیر عشق ای اصل کرم

علقمه رفتی تو ای صاحب علم

ولوله افتاده در اهل حرم

شد عمو عباس دستانش قلم

گشته عطر آگین فضای علقمه

آمده بالین ساقی فاطمه

ای که عالم از طفیلت شد وجود

می دهد مهدی تو را هر دم درود

باعث افتادنت بوده عمود؟؟

یا که کردی بر بزرگی تو سجود؟!!

از سویدای دلت یاهو زدی

از برای فاطمه زانو زدی؟

داده پیغامی که برگردی عمو

آب کی خواهیم ما از این عدو

دیدنت باشد برایم آرزو

می شود آواره بعدت کو به کو

بعد تو سیلی امانم می برد

زجر با سیلیش نازم می خرد

شاعر : روح الله گایینی

ماهم گدائیم

آقابه ماهم سربزن ماهم گدائیم                                               

دراین بیابان گم شدیم اصلاً کجائیم؟                                           

نوری بده دراین شب تار جهنم                                                

تا پا برهنه،سینه زن،پیشت بیائیم

در روضه ها گرچه به دنبال تو هستیم                                             

اما پس ازگریه فراموشت نمائیم

قطعاً اگر اینجا نمی آیی دلیلش                                                 

این است که مامثل کاهی بی بهائیم

ما را به جرم عشقبازی دست بستند!                                         

آقا خدایی جان تومابی حیائیم؟

اصلاً کنار تو نشستن کار ما نیست                                             

                                  اما به راه دوستانت خاک پائیم                                                

فردا به روی سینه های ما نوشته:                                            

ما سینه زنهای عموجان شمائیم

آقا بگو تا زیر پای تو بیافتیم                                                    

با روسیاهی باز اما بی ریائیم

هرشب میان خواب و رؤیا با پردل                                               

از زائران سرزمین کربلائیم

شاعر : مهدی نظری

سقا(از دوست گلم سعید رمضانی)

                                             آن زمان که کار عشقم با شما مأوا گرفت 

                                                باز دم چون آه سوزانی ره بالا گرفت 

                                           تا که عکست بر کف آیینه ی قلبم نشست

                                              مثل دجله جزرو مدی پهنه ی دریا گرفت

                                                  باز هم کردم هوایت ساقیا بنما نما

                                               شوق دیدارت به این بیچاره ی رسوا گرفت

                                                  زیر شمس آن نگاه تو نشستم مدتی

                                                  تشنگی آمد سراغم طاقتم یکجا گرفت

                                               از تو ساقی کاسه آبی طلب کردم ولی...

                                                    یادم آمد مشک تو نامردی دنیا گرفت

                                            مشک بود و اشک بود و دشنه بود و دشمنان

                                              گرز فرشی بود و جا روی سر عنقا گرفت1

                                                   صحنه را دنیا بدید و با تمام هیبتش 

                                                 باز کم آورد و درجا حالتی چون تا گرفت

                                              فزت رب الکعبه گفت و چون پدر در خون تپید

                                                  بر لبانش سبح اسم ربک الاعلی گرفت

                                               خون سرخش بال فترس را جلایی تازه داد 

                                                از همانجا رنگ خونین باده ی صهبا گرفت2

                                                  کار او از آن ازل چون با شراب و باده بود 

                                                نام او را حضرت یزدان خودش ســــقا گرفت

1- عنقا = عقاب
2- صهبا = کاسه ی شراب

شاعر:سعید مازندرانی(سعید رمضانی)

درد ودل و حسرت کربلا

برادری به تعداد نیست به وفاداری است ! یوسف یازده برادر داشت و حسین تنها عباس را(ما که چنین برادری نداریم)

سلام

اقا سلام

قسم به روزهای سینه زنی توهیئت

قسم به پهلوی شکسته مادر

قسم به د ست بربند مولا

قسم به دست بریده ارباب منیر قمر بنی هاشم

اقا تنهام

چرا نوکر در نمیابی

چرا.......................

نمیدونم چی بگم     فقط  بخدا خسته شدم ..ازخودم بدم میاد...شونه هام دیگه تحمل  سنگینی بار گناهامو نداره...آقاجون  مثه همیشه اومدم پیش خودت ودست به دامان خودت شدم...خودت پیش خداااااسفارشمو بکن....میدونم لیاقت دیدن کربلا روندارم  اما....دل که دارم   دارم دیونه میشم خودت لیاقتشو بهم بده 

یا اباعبدالله به آقام ابوفاضل بگو دردمو دوا کنه میدونم اگه تو بهش بگی روتو زمین نمیندازه

ارباب زخمای جسم وروحم زیاده.به عباس بگو من دردامو به کسی نمیتونستم بگم تو که از شرایط من با خبری.دیگه مردم از بس انتظار کشیدم.بهش بگو جواب خیلیا رو فقط با یه یا ابالفضل میدی. اما به یا عباسای یه ساله من نگاه نکردی..بهش بگو شاید مث همیشه به گل روی تو خندید.آقا من خیلی بدم اما به جز شما دو برادر کسی رو ندارم.آقا همه مشکل دلرن اما من تو بحران زندگی میکنم.آقا التماسمو بخر.آقا نیازمو بخر.میدونم خیلی ناز داری.اما من اومدم گدایی.یا امام حسین به ابوفاضل میگی دستمو بگیره بلندم کنه؟آقا فرصتی نمونده.بهش بگو با کدام اسم صداشبزنم جوابمو بده؟دیگه توان ندارم.دستمو بگیره قبل از طعنه مردم.بهش بگو جز در خونه ت آدرسی بلد نیستم وگرنه حتما میرفتم میگفتم من از در خونه باب الحوائج اومدم اینجا.بگو یا عباس دستمو میگیری؟آه التماست میکنم  یا باب الحوائج  برگ برنده فاطمه زهرا......به قول سید جواد (ره)

همه کر بلا رفتن از فقیر و غنی مگه ما گناه کارا دل نداریم ...

یعنی میشه یه روز به جای اینکه سر روی عکس حرم بزارم سرمو به ضریحت بچسبونم...

امام حسین به برادرت که همه به چنین برادر با وفایی حسرت میخورن بگو کی میخواد اجازه ی کربلا رو به من بده؟؟؟

اقا وقتی رفیقام میرن کربلا خاطراتشونو برام میگن دلمو کباب میکنن هی میگن حرم امام حسین چقدر قشنگ بود

حرم عباس چقدر نورانیه

التماس دعا دارم اقا که جوابه ما بدا رو نمیده

            

دل من دست خودش نیست اگر می شکند

حرف ناگفته چشمان ترش بسیار است

اشک او راوی یک عمر غم و آزار است

روز و شب گریه کن روضه یک مسمار است

قلب او زخمی از ضرب در و دیوار است

 

داغهایی که کشیده است همه معروف است

پس ببخشید اگر روضه من مکشوف است

 

در نماز شب و هنگام دعا می گرید

صبح با گریه او باد صبا می گرید

یاد آن کوچه و بی چون و چرا می گرید

بعد چل سال بیادش همه جا می گرید

 

قصد این بار من از شعر که آقا بوده

قسمت انگار کمی روضه زهرا بوده

 

زهر در تن نه که از غم جگرش می سوزد

یاد مادر که بیفتد به سرش می سوزد

غرق آتش در و پروانه پرش می سوزد

از همان روز حسن با پدرش می سوزد

 

کودکی بود ولی رنج پدر پیرش کرد

غم مادر دگر از زندگی اش سیرش کرد

 

نه فقط زخم زبان از همه مردم بوده

زهر در بین غم وغربت او کم بوده

قاتلش آتش و آن خانه و هیزم بوده

دست سنگین همان کافر دوم بوده

 

ابتدا چادر مشکی حرم سوخته بود

بعد هم تیر کفن را به بدن دوخته بود

 

داشت آن روز به لب روضه ای از سر می خواند

قصه درد وغم وغربت حیدر می خواند

داشت از سوز جگر روضه مادر می خواند

بعد هم روضه جانسوز برادر می خواند

 

چشمش افتاد به چشمان برادر، با آه

گفت لا یوم کیومک به ابا عبدالله

 

((دل من دست خودش نیست اگر می شکند))

قصه کرببلای تو کمر می شکند

دل زینب هم از آن رنج سفر می شکند

بر سر دیدن تو شام چه سر می شکند

 

صوت قرآن تو در شام شنیدن دارد

چوب دست از لب ودندانت اگر بردارد

 مهدی چراغ زاده

مثنوی ماه در آب؛ تقدیم به قمر بنی هاشم(ع)

"هسـتی از آب است " ( قـرآن کریم)

ای دل امشب هوشت از سر رفته است

جام صبرت گوییا سر رفته است

ای قلم! امشب ز تو خون می‌چکد

ای نی! امشب از تو افسون می‌چکد

نبضم امشب سخت دل دل می‌زند

قلـبم اللهم عجل می‌زنـد...

... بشنوید ای عاشقان این باب را

داستــانِ خـوابِ نـابِ آب را:

خواب دیدم خواب هستم، خوابِ خواب

خواب دیـــدم: آب هسـتم؛ آب؛ آب...

خواب دیدم آبم اما تشنه ام

مثلِ کامِ مـردِ سـقا تشنه‌ام

آب می‌خواهم ولی از دســت او

مستِ اویم، مستِ اویم، مستِ او

خواب دیدم: ماه، مهمانم شده

مهــرِ او آمیــزه جــانم شـده

خواب دیدم ماه را در خویشتن

عکسِ او در من، نگاهِ او به من

با شتاب آمد سوی من، مستِ مست

آمد آمـد تا لبِ چشــمم نشســـت

عکسِ او در سینه من، جان گرفت

سایه در آییـنه مـن، جـان گرفـت

عشق را در قاب هرگز دیده‌ای؟

ماه را در آب هـرگـز دیـده‌ای؟

گفتمش: «خوش آمدی ای خوش‌لقا

آمـــدی جــانم ولـی حـالا چــرا؟»

گفتمش: «ای بر جبینت جای مُهر

آمدی؛ امـا چـرا این وقتِ ظُـهر؟»

ماه، ناگَــه لب به دردِ دل گشـود...

لب؛ چه گویم یک گلِ سرخ کبود...

با دو چشمِ خیسِ خیس از سیلِ اشک،

با لبــانی خشــک‌تر از کــامِ مشــک،

گفت: « ای آب! ای روان! ای جانِ جان!

ای جهـــان زنـده به تــو! ای میـزبـان!

میـهمـانِ خویـش را آبـی بده

نیمه جان خویش را آبی بده...»

او سخن می گفت و من محو نگاه

او سخن از آب... من از روی مــاه

او سخن می‌گفت از " آتش" از "عطش"

مــن سخــن می‌گفتـم از روی مهـَـش

او به من مشتاق و من مشتاقِ او

چشـــمِ مـن بر ابـروانِ طـاقِ او

او برایـم از صفـای دل ســرود

از عطش، از آتشِ ساحل سرود

ماه گفت: « ای آب! خورشید آن طرف

منتظر مانده است در صحـرای طف.»

من از او پرسیدم: « این خورشید کیست؟

تشنـه است آیـا؟ چرا؟ منظور چیست؟ »

اشـک، چشمان قشنگش را گرفت

بغـض هم حلقومِ تنگش را گرفت

مــاه نـاگـاه آه از دل برکشیــد

قطره‌های اشک او بر من چکید

اشک شورَش در دلم شوری فکند

نور رویــش در دلـم نوری فکنـد

گفت: «خورشید آن طرف‌تر تشنه است

دور او یـک فوج کـفتـر، تشنـه اســت.»

گفت: «فرزندانِ زمــزم تشـنـه‌انـد.»

گفت: «حتی مشک‌ها هم تشنه‌اند.»

گفتمش: «این تشنه، آخر کیست؟ هان؟

قصه خورشیـد و کفتـر چیست؟ هـان..؟»

ماه گفت: «ای آب! بس کن حرف را

خستـه‌ام؛ پـر کـن برایـم ظــرف را

ناگهان ماه آمد و نزدم نشست

آستین بالا زد او از ساقِ دست

مُشتی از من برگرفت او بهر خود

دسـت او از بوسه من ســرد شد

مُشت خود را چون سبـو پـر آب کرد

یک طرف او تشنه، یک سو آبِ سرد

یک نفس تا بوسه بر لب مانده بود

ماه اما دست من را خوانده بود...

ناگهـان انگشــت های او گسیــخت

"آن سبو بشکست و آن پیمانه ریخت"

یاد کرد از کفترِ تشنه به آب

از لبِ خورشید و هُرمِ آفتاب

لحظه‌ای آهی کشید و رخ نهفت

آب را بر صورتم پاشید و گفت:

«کفتران در فکر اینکه با شتاب

آورد از چاه نخشب، ماه، آب

وانگهی من آب نوشم خوش‌خیال؟

کفتران را وا نهم بشکسته‌بال؟

های! هیهات ای لب خشکیده‌ام

گر گذارم آب نوشی از کفم

آب کم جو، تشنگی آور به دست

تا بجوشد آبت از بالا و پست»

این بگفت و آب را از دست ریخت

مشک را پرآب کرد آنگه گریخت

شد سوار اسب، ماه چارده

مست افتاد از سرش طرف کُـلَه

کردمش از دور با حسرت نگاه

مدّ من شد جزر و موجم شد تباه

ناگهان دیدم که دیوی روسیاه

با کمان و تیر، آمد سوی ماه

تیر او ناگه ز بند چله جَست

بر دل مشک مه زیبا نشست

اسب را شد خیس، زین و پشت و یال

ماه، از اندوه، خم شد چون هلال

تا قمر طی کرد منزل‌ها ز بیم

خم شد و برگشت عرجون قدیم

ماه حیران ماند و عالَم در خسوف

آن طرف، خورشید هم شد در کسوف

دیو زشت دیگری آمد ز راه

بست راه ماه را بر خیمه‌گاه

تیغ خشم و کینه را بیرون کشید

دست‌های میهمانم را برید

ماه گویی باز اما جان گرفت

مشک را این بار با دندان گرفت

ناگهان تیر سوم از ره رسید

چشم زیبای مه من را درید

زخم چشمش، چهره را در خون کشید

تیر را با زانوان بیرون کشید

تیرباران شد تمام پیکرش

همچو رگبار شهابی بر سرش

دیو پست دیگری از ره رسید

گرز او بر تارک آن مه رسید

ناگهان دیدم میان آن سپاه

گرز را بر فرقِ قرصِ ماه... آه

دیدم آن دم با همین چشمانِ سر

چشـمه ای از معجـز شق القمـر...

,

ماه من از اسب بر خاک اوفتاد

گوییا از عرش، افلاک اوفتاد

یک سپاه از دیوهای زشت و پست

جملگی شمشیرهای کین به دست

دوره کردند از همه سو ماه را

خرد کردند استخوان شاه را

پیکر صدچاک هرگز دیده‌ای؟

ماه را بر خاک هرگز دیده‌ای؟

پاره پاره شد تنش از خشم و کین

صد ستاره ریخت بر روی زمین

پیکرش گرچه دونیم افتاد، آه

بدرِ کامل می‌شود در نیمه، ماه

ماه اما در پی خورشید بود

چشم باقی‌مانده هم در خون غنود

صورتش را کرد رو به خیمه گاه

گفت: خورشید! ای تمام نور ماه!

ناگهان مهتاب، رد الشمس کرد

چشم او دستان من را لمس کرد

گوییا یاد کسی افتاده بود

آب، مَهر مادر خورشید بود

دشت ناگه پر ز عطر یاس شد

حوض کوثر، مادر عباس شد

دیدمش فردای آن روز، ای دریغ

مـاه را بــر روی نی، در زیر تیـغ

میهمان خویش را در زیرِ پی

ماه‌مان خویش را بر روی نی

میهمان را بر سرِ نی دیدم... آه

ماه‌مان را بر سر نی دیدم... آه

راستی سرنیزه دیدن مشکل است

ماه را بر نیـزه دیدن مشـکل است

با خودم گفتم: « دریغا... ای دریغ...

ماه را دیــدی میـان تیـر و تیـغ...

میهــمان تشنـه را بـردی زِ یاد

خاک و آتش بر سرت ای آب؛ باد

ای دلِ من! تا ابـد رویت سیـاه...

دیدی اینها را و تاب آوردی؟ آه...

ماه من، بی‌جان شد اما جان گرفت

مثنوی در نیمه‌ره پایان گرفت

*حامد شیخ‌پور